maandag, juli 18, 2005


Cass/Saddle Lagoon Track, begin juni
-Andy en Erik-
Erik Niemeijer (02:05)

 3 opmerkingen

Bergtocht, 1.10.18 uur, RUGBY en meer dan 100 miles

Het is al weer even een tijdje geleden... drukte met trainen, werk en vooral ook dagelijkse dingen zoals: houthakken, koken, muziek luisteren, thee drinken en lezen... zijn hier de oorzaak van.


De voorbereiding voor een halve marathon begon in de laatste weken van mei serieuze vormen aan te nemen, met vooral lange duurlopen in de heuvels en tempotrainingen op hartslag. Eigenlijk heb ik weinig echt snelheidswerk gedaan voorafgaande aan de halve marathon, zoals 400 meters en 1000 meters bijvoorbeeld; op een training na dan, 5x1 km herhalingen in een park, tussen de 2.55 en 3.05, met 60 seconden pauze. Dat was me wat... 'meaty' noemen ze het hier. De meeste trainingsgenoten zouden eveneens de halve marathon gaan lopen en het leek erop dat er een aantal PR's gebroken zouden worden. Eind mei liep ik een 'low-key' 5 km race in 15.26 min., de manier waarop dat ging (gewoon even 5 km lopen) gaf me wel vertrouwen voor een goede wedstrijd over 21,1 kilometer.
In de week voor de halve heb ik nog een korte hoogtestage gedaan om optimaal aan de start te staan... een echte trektocht met mijn huisgenoot, Andy, door de bergen bij Arthur's Pass. We liepen de zogenaamde 'Cass/Saddle Lagoon Track', zo'n 45 km met bepakking in anderhalve dag. De route werd flink zwaarder doordat er in de nacht ervoor veel verse sneeuw gevallen was, waardoor we er hier en daar tot onze knieen inzakten. De tocht voerde door riviertjes, over een paar bergen en door het bos. Net na het invallen van de duisternis kwamen we aan bij de hut, die bekend staat als 'The Hamilton Hilton', het lijkt nogal overdreven om een eenvoudige berghut zonder elektriciteit en verwarming te vergelijken met een keten van luxe hotels, echter ten opzichte van alle andere hutjes op de route was de vergelijking volkomen gerechtvaardigd. Gelukkig wisten we snel een haardvuur te maken (een van de nieuwe vaardigheden die ik hier onder de knie heb gekregen, evenals houthakken overigens), want het begon aardig koud te worden in de bergen, omringd door sneeuw. Vervolgens snel een maaltijd preparen. Pasta, tomatensaus en verse groenten, fantastisch. Een andere bezoeker van de hut was hoogst verbaasd dat er zoiets op tafel (lees voor het haardvuur) getoverd werd, hij hield het bij instantvoedsel. De volgende dag liepen we weer verder door het prachtige berglandschap. Eenmaal bij de State Highway kregen we een lift van een Ier en een Engelsman in een camper, die in 8 (acht) dagen door NZ scheurden, tja dat is ook een mogelijkheid. De dagen na de wandeltocht door de bergen begon ik me steeds meer te richten op de halve marathon, dat is altijd een bijzonder --> gefocust raken; ik vind het een van de mooie dingen die bij sport horen. De Chch Half Marathon was op 5 juni om 9.30 uur, er stond een goed veld aan de start. Door een flinke groep werd snel gestart, ik wist dat als ik ze zou volgen dat ik mezelf zou opblazen dus ik liep mijn eigen tempo, kort gevolgd door Matt, een trainingsmaat van me. We kwamen op 10 km door in 32.55 min, en goed op weg naar het doel van sub 1.10 uur. Matt viel daarna een beetje terug en ik had een tweetal zware kilometers na 16 km, onder de 1.10 uur zou hierdoor moeilijk worden. Matt passeerde me vervolgens na 18 km en gelukkig kon ik aanhaken, de laatste twee km gingen weer in aardig tempo en uiteindelijk sprintten we om de zevende plaats... als baanatleet beslechtte ik deze in mijn voordeel. Mijn tijd betekende een nieuw PR voor de halve marathon, 1.10.18 uur, ruim een minuut sneller dan op Terschelling in november vorig jaar. Net geen doorbraak van de 70 minuten barriere, dat komt de volgende keer! Na afloop van de race was het gezellig in het hotel en het cafe. De atleten en coaches hier houden erg van drinken en feestjes na afloop van wedstrijden.
'I reckon athletes should get pissed every Saturday night, it makes them not to worry about their hard sessions and long runs the following week,' wist een voormalige marathonloper (2.12 uur) te vermelden.
De weken daarna stonden voor NZ in het teken van RUGBY. The Lions, een team van spelers uit Groot Brittannie en Ierland was hier voor een drietal testmatches tegen The All Blacks, het team van NZ. Het ging om de zogenaamde strijd tussen het zuidelijke en noordelijke halfrond; het werd een ongelijke strijd, The All Blacks waren superieur ten opzichte van The Lions. Het leverde veel drukte op in het centrum van de stad met veel fanatieke Kiwi's en Britten. In deze periode heb ik een aantal weken full time gewerkt op het stadhuis, wederom administratief werk. Vorig weekend, 8-10 juli, ben ik met een paar atleten naar Hanmer Springs geweest voor een trainingskamp in de bergen. Dit was echt van de buitencategorie, 96 km in heuvelachtig terrein in 5 trainingen, waaronder een duurloop van zo'n 38 km in 2.53 uur (uiteraard gestart om kwart over zeven in de ochtend). Het ging echt prima, ik begin steeds beter te worden in die lange trainingen... het leidde bovendien tot mijn eerst 100+ miles week, 165 km. Uiteraard brachten we tussen alle trainingen door een bezoek aan de 'hot pools'. Ook bij de zondagochtendtraining in de Port Hills had ik al een paar keer meer dan twee uur gelopen, maar meestal was ik dan toch wel erg vermoeid na afloop. Deze heuvels waren ook de plaats voor twee memorabele trainingen, de eerste 's avonds bij maanlicht (met schaduwen van de maan, mooi om te zien) en de tweede, in contrast, in compleet dichte mist en met een zicht van nog geen 3 meter, gelukkig hadden we zaklampen mee zodat het nog enigszins te doen was. Daarnaast zijn de Port Hills een goede mountainbikelocatie, altijd mooi om dat weer even te doen.
Eerst zou ik half juni op zoek moeten naar een nieuwe kamer, omdat Dougal, degene wiens kamer ik huurde, weer terug zou komen. Gelukkig was er een mogelijkheid om een andere kamer in hetzelfde huis te betrekken, zodat ik nog wat langer kon blijven... prima. Het is namelijk echt een relaxed huis om te wonen. Daarom vind ik het aan de ene kant wel jammer dat ik morgen hier wegga, het is toch een beetje vreemd om na een hele tijd in dit huis te wonen te vertrekken... (maar half augustus kom ik nog een paar dagen terug). Morgen ga ik richting het noorden van NZ, via Marlborough Sounds, Wellington en dan richting Auckland, waar ik dan begin volgende week hoop te zijn. Eind juli ontmoet ik mijn ouders op het vliegveld in Auckland, zij komen op vakantie naar NZ en dus zal ik een tijdje met hen rondreizen. Hartstikke leuk dat ze deze reis ondernemen en het lijkt me erg bijzonder hen weer te zien binnenkort!


Erik Niemeijer (01:47)

 0 opmerkingen

zondag, mei 15, 2005

Stijve kuiten en minder dan 45 graden!


Een tijdje terug, op zaterdag 9 april heb ik in Hanmer Springs, een plaats in de bergen met natuurlijke hot pools, deelgenomen aan een gedeeltelijk onverharde bergloop over 10 km. Alle donders, wat een aanslag op mijn benen. De vrijdag ervoor was ik met Carola, een Nederlandse triathlete die in Nieuw Zeeland aan het trainen was, via Kaikoura naar Hanmer Springs gereden. In Kaikoura, een plaats die bekend is om de mogelijkheid van het zien van walvissen en het ruige achterland, zagen we tot onze verbazing hector-dolfijnen vanuit de kust, er sprong opeens wat door het water..., wat is dat dan, een stel dolfijnen achter elkaar. Het schijnt dat ze springen omdat dat energie scheelt aangezien het makkelijker is om je door de lucht te verplaatsen dan door water. Tja, ik weet het niet, maar dolfijnen zijn volgens mij geen vogels. Even verderop zat een groot aantal zeehonden op de rotsen voor de kust, die dieren zijn best groot. In Hanmer Springs stond de volgende dag een zware wedstrijd te wachten, dus na een groot bord met vlees, groenten en gebakken aardappels alsmede een rugbywedstrijd op het sportkanaal, niet te laat op bed. De eerste twee kilometer van de bergloop was flink steil, daarna ging het glooiend door het bos heen met zowel afdalingen als korte klimmetjes. Omdat er weinig tegenstand was liep ik van kop af aan naar de winst in 33.54 min. Carola bouwde haar race netjes op en versnelde in de afdalingen, ook zij wist te winnen. De winst door twee personen met niet-engelsklinkende namen leverde enige problemen op voor de speaker tijdens de prijsuitreiking, maar goed, als het om prijzen gaat maakt dat natuurlijk niet uit. Na de wedstrijd was het erg relaxed om in de hot pools rond te hangen, 42 graden en naar sulfiet (?) (sulphur) ruikend... heerlijk!
De volgende ochtend kon ik echter amper lopen, de harde afdalingen tijdens de race hadden hun tol geeist. En wellicht had het chillen in het warme bad na afloop de reeds kapotte spiertjes of vezeltjes weinig goeds gedaan, en het zoniet erger gemaakt. Dit duurde uiteindelijk tot donderdag, toen ik voor het eerst weer een beetje redelijk kon trainen. Als baanatleet uit het vlakke Nederland, was ik duidelijk nog niet gewend aan de heuvels. Dat bleek ook een week later, na het baanseizoen mijn eerste lange duurloop in de Port Hills met een groep atleten, om 7.45 uur uiteraard, op zondag vanzelfsprekend. Ja, dat is wat de Kiwi's graag doen, zo'n 20 mijl rennen in de vroege, zonnige zondagochtend over geaccidenteerd terrein... Sjongejonge, na ongeveer 90 minuten had ik vooral erg dorst en een mueslireep zou er ook wel ingaan. Toch ging het qua rennen nog steeds aardig, nog een halfuurtje echter, want toen vond mijn lies het vervelend worden. Na 1.50.17 uur dus maar gestopt en nog iets van 5 kilometer gedribbeld en gewandeld naar huis. Inmiddels begin ik steeds meer gewend te raken aan het berglopen, bovendien bouw ik het enigszins op en heb ik de indruk dat ik beter weet wat ik aankan. De zondagochtendduurloop vind ik inmiddels schitterend, al rennend een beetje keuvelen met een mooi uitzicht over het omliggende gebied. Wat altijd opvalt is dat er op dat vroege uur reeds zeer veel mensen bezig zijn, wandelen, rennen, wielrennen, mountainbiken of ballonvaren. Het is een bezig volkje...
Op 23 april liep ik met mijn club een estafetterace door het grote park in Chch, Hagley Park genaamd. Het parcours ging over onverhard terrein, de afstand bedroeg 6x4,2 km. We werden uiteindelijk tweede met het team. Zelf liep ik solo de derde tijd van de dag in 12.34 min. Niet gek, na drie weken rustig aangedaan te hebben. Momenteel ben ik in voorbereiding op de halve marathon; dat gaat aardig maar nog niet optimaal vanwege een hardnekkige verkoudheid... Met nog drie en een halve week te gaan hoop ik echter nog genoeg trainingen te kunnen draaien om zodoende op een nieuw PR uit te komen.

Vorige week heb ik een korte trip naar het zuiden van het NZ gemaakt, een reisje naar het gebied onder de 45 graden zuiderbreedte. Wat een gebied. Echt! Zo afwisselend, niet te geloven. Van ruige bergen tot meanderende riviertjes, van uitgestrekte vlaktes met honderden schapen tot regenwoud en van spiegelgladde meertjes tot goudkleurige stranden. En zo kan ik nog wel eventjes doorgaan. De eerste dag heb ik vooral een lang stuk gereden, onder andere langs Lake Tekapo. Dinsdag stond in het teken van een flinke atb-tocht bij Alexandra, gedeeltelijk langs een oude spoorlijn en deels door valleien en over eenvoudige bergruggen. Het was een tocht door een gebied waar vroeger veel goud werd gedolven, maar waar nu bijna niemand te bekennen is. Het stond in ieder geval in groot contrast met de stad waar ik 's avonds naar toe zou gaan: Queenstown, het toeristenoord van NZ. Vooral veel japanners, die het gebied voornamelijk door de lens van hun camera zitten en waarschijnlijk eenmaal thuis eens zien waar ze nu eigenlijk geweest zijn (en tevens alle winkels met souvenirs leegkopen); maar ook veel luitjes die nodig naar een disco moeten om zich ladderzat te zuipen. En dat laatste is zo af en toe zeker leuk. Met een stel zweedse gasten ben ik dan ook het nachtleven van Queenstown gaan verkennen. En dat is 'Not too bad', zoals een Nieuw Zeelander het zou noemen, daar bedoelt ie dan mee: prima. Dus dat komt aardig overeen met Groningers die iets goed vinden en dan zeggen: 't Ken minder, ja. Veel Kiwi's zeggen als stopwoord of als reactie op een opmerking meestal: 'Oooowh okay'. En dan best vaak in hetzelfde gesprek. Tja... Queenstown en omgeving is een plek waar veel outdoorsporten kunnen worden beoefend. De omringende bergen, snelstromende rivieren en bossen lenen zich er prima voor. Maar het is wel supertoeristisch.
Op donderdag ben ik naar Invercargill en Bluff gereden, wederom door een schitterend landschap. Invercargill is de meest zuidelijke stad van NZ, het is het economisch hart van de omringende weilanden en onnoemelijke aantallen schapen. In Nieuw Zeeland wonen bijna 60 miljoen schapen, tegen zo'n 4 miljoen mensen... Vijfentwintig kilometer zuidelijker ligt Bluff, een havenstadje, dat bekend staat om de oesters; het is er echter vooral vergane glorie. Omdat ik 's avonds nog naar Slope Point was gereden, de meest zuidelijke plaats van NZ werd ik 's ochtends in een nieuwe wereld wakker. Glooiende weilanden, een paar schapen en nog een paar, baaien, en schitterende door de wind gevormde bomen. Zo ontzettend ongerept. Logisch ook, het is verschrikkelijk afgelegen en je moet ruim 15 kilometer over een grindweg rijden om er te komen... Het gebied heet de Catlins. Dat is zeker een van de meest bijzondere gebieden die ik gezien heb hier. Zo werd ik 's ochtends op de hielen gezeten door een schapenhouder op een quad (ik reed een beetje rustig over het grind omdat de achterwielen behoorlijk aan vervanging toe zijn, het zijn bijna slicks), liep ik 's middags door een regenwoud naar een grote waterval en zag ik bij zonsondergang zeven pinguins het strand op waggelen. De Catlins, mooi mooi.
Vrijdagavond kwam ik uiteindelijk in Dunedin, de studentenstad van NZ. Zaterdag zou ik er een estafette lopen rondom het rugbyveld van de universiteit aldaar. Vier rondjes over gras, 1500m. Mijn 'etappe' ging solo in 4.10 min. Volgens die gasten moest je er wel 15 seconden afhalen om aan een baantijd te komen, daar geloof ik alleen niet in. Misschien was het zo rond de vier minuten op de baan, maar zeker geen 3.55 min. Het team kende vier goede atleten en twee wat minder snelle lopers. Dit kostte ons een goede klassering. Na afloop van de wedstrijd nog een fikse tempoduurloop, dat was mooi! 's Avonds was het met de rugbykraker tussen de Highlanders en de Crusaders en vanwege 'graduation day' flink druk in het centrum. Gezellig. 's Ochtends uiteraad weer een duurloop door de heuvels! Na een lange nacht was het na anderhalf uur wel mooi geweest. Via de Moeraki Boulders, grote ronde stenen op het strand, ben ik die zondag weer terug gereden naar Chch, 1727 km! Wat een week.


Erik Niemeijer (13:17)

 5 opmerkingen

Dagelijkse dingen

Het huis waar ik nu woon ligt in Cashmere, een wijk tegen de heuvels van Chch. Om bij het huis te komen moet je een flinke heuvel op... als ik dat kreng rennend op ga ben ik behoorlijk buitenadem als ik de voordeur opendoe. Maar het lijkt steeds vlakker te worden...
Ik woon nu tijdelijk in de kamer van Dougal, een jongen die ik ken van atletiek, die voor zijn studie een tijdje in Australie en op het Noord Eiland. Het huis is van Judy, daarnaast wonen Andy, Daniel en Aurelie in het huis. Judy werkt als psycholoog met moeilijk opvoedbare kinderen. Andy werkt als fysiotherapeut en is gek op rotsklimmen en bergbeklimmen. Daniel is de zoon van Judy en studeert Biologie, Aurelie is zijn vriendin uit Frankrijk die een tijdje op bezoek is. Een flinke mix dus. Het is een erg relaxed huis waar vanuit het niets zomaar hele brunches of diners worden opgezet met de bewoners of met vrienden uit de omgeving, veel films worden gekeken en het gedrag van alle huisdieren met hun eigenzinnige karakter wordt geobserveerd... maar dat terzijde. Het is erg leuk om mee te maken hoe de dingen hier toegaan, op verschillende vlakken (en dan met name qua maaltijden) verschilt het behoorlijk van datgene dat ik in Nederland gewend was, niet beter of slechter, anders.

Qua promotie van Nederland heb ik laatst met Koninginnedag echte Hollandse kost gemaakt, eerst erwtensoep, daarna aardappels, groenten en vlees; en uiteraard Heineken. Daarnaast heb ik in een Belgisch cafe in het centrum beweerd dat de Belgen betere speciaalbieren maken dan de Nederlanders. Leffe Donker en Kwak (met name het glas) vielen erg in de smaak, en bij mij ook.

De meesten hier zijn nogal geinteresseerd in rotsklimmen. Op ongeveer honderd kilometer is er een superlocatie met duizenden natuurlijke klimmogelijkheden, de Castle Hills. Daar ben ik laatst eens mee naar toegegaan. Het klimmen is leuk om te doen, maar zeker niet makkelijk. Er is flink veel techniek voor nodig en kracht in je armen.

De afgelopen weken heb ik geregeld gewerkt via een recruitment agency, het is voornamelijk administratief werk geweest. Een weekje werkte ik een bepaalde opdracht af voor de bouwvergunningenafdeling van het stadhuis, wat mij vrij snel duidelijk werd is dat cliches over ambtenaren ook hier gelden!


Erik Niemeijer (12:57)

 0 opmerkingen

maandag, april 04, 2005

Westkust en einde van het baanseizoen

Na de NZ kampioenschappen ben ik met Jan en Andries (de triatleten) via de Arthur's Pass naar de Westkust van het Zuideiland gereden. Onderweg passeerden we bijzonder mooie landschappen van bergen, meren, rotspartijen, regenwoud, verlaten stranden en weilanden met schapen en koeien. Het uiteindelijke doel was het plaatsje Fox Glacier. Vanuit dit toeristische dorpje hebben we op dinsdag het eerste deel van de Copland Track heen- en teruggelopen in een dag (dat vonden de mensen die we tegenkwamen bij de hut nogal apart... dat was te ver namelijk, maar dat viel dus wel mee), bij de hut waren natuurlijke stoombaden, waar we uiteraard even ingezeten hebben. De volgende dag en zijn we met een gids de Fox Glacier opgegaan, dat was erg bijzonder, aparte vormen van groen/blauw ijs.Na de volgende ochtend een duurloop gedaan te hebben bij Lake Matheson zijn we naar de 'Pancake Rocks' bij Punakaiki gereden, dit zijn aparte gevormde rotsen waar bij hoogtij water uit spuit, de zogenaamde 'blowholes'. Vervolgens zijn we weer naar Christchurch gereden over een nogal mistige bergweg. Op zaterdag 19 maart heb ik een beetje als geintje het Canterbury Championship 10000m gelopen, het was een aardige race waarin ik uiteindelijk tweede werd. In het middenstuk had ik het alleen vrij zwaar vanwege het missen van echte tempohardheid omdat ik me concentreer op de middenafstand in het baanseizoen. Mijn tijd was 32.18 minuten, bijna een halve minuut boven mijn PR. Het volgende weekend stond in het teken van de laatste baanwedstrijden van dit seizoen (in Nieuw Zeeland). Op het National Teams Event, soort competitiewedstrijd tussen teams van de verschillende regio's, liep ik voor Team Canterbury de 1500m en de 5000m. Met een derde plaats op de 1500m was ik tevreden (in een tactische race kwam ik tot 3.56.55 min.). Mijn vierde plaats op de 5000m viel enigszins tegen, dit was grotendeels te wijten aan een domme fout vooraf, ik had niet genoeg gegeten en was halverwege helemaal leeg, het tempo ging omlaag en ik kon een verwacht PR wel vergeten, ik finishte in 15.15.72 min, 10 seconden boven mijn PR. Verdorie... dat was flink balen.De andere Nederlandse jongens zijn nu vertrokken, Andries is terug naar Nederland en Jan doet een WorldCup triathlon op Hawaii en in Mexico alvorens terug te gaan naar Nederland. Ik ben het afgelopen weekend verhuisd naar een huis tegen de heuvels van Christchurch waar ik bij een aantal Nieuw Zeelanders woon. Qua atletiek richten op wat wegwedstrijden en crosswedstrijden. Komende zaterdag loop ik een 10km in Hanmer Springs op een heuvelachtig parcours, eens kijken hoe dat bevalt. Hanmer Springs heeft ook natuurlijke stoombaden, dus na de wedstrijd ga ik daar maar eens inzitten. Wellicht ga ik voordat ik naar Hanmer ga even naar Kaikoura, een kustplaatsje, waar geregeld walvissen en dolfijnen te zien zijn. Wie weet!
De komende doe ik een tweetal cross-estafettes met mijn atletiekvereniging in Christchurch en Dunedin, het belangrijkste doel is vooralsnog de halve marathon van Christchurch begin Juni.
Erik Niemeijer (07:06)

 5 opmerkingen

zondag, maart 13, 2005

1500m NZ kampioenschap, vierde plaats...

Het afgelopen weekend heb ik meegedaan aan het Nieuw Zeelands Kampioenschap Baanatletiek. De wedstrijd werd gehouden in Wanganui op het Noordeiland, Wanganui profileert zichzelf als de sportstad van Nieuw Zeeland en met een geweldig atletiekstadion, een wielerbaan, een rugbyaccommodatie, zwembad, paardenrenbaan en een rivier om te roeien in het centrum van de stad slagen ze daar aardig in!Met grote ploeg atleten van Canterbury vlogen we op vrijdagochtend naar Wanganui. We hadden beschikking over een hotel dat op 200m van het atletiekstadion lag. Zelf zou ik deelnemen aan de 1500m. De eerste dag hoefde ik nog niet in actie te komen, dus was het vooral de stad bekijken, de wedstrijd zien en atleten die ik eerder, in met name Auckland, had ontmoet spreken. Zaterdagochtend waren de series voor de 1500m, in tegenstelling tot in Nederland houden ze in Nederland wel een kampioenschap op de manier zoals het hoort (series-finale, in plaats van finales op tijd). De eerste vier per serie en de vier tijdsnelsten zouden doorgaan naar de finale. Met een snelle laatste 250m wist ik mijn serie te winnen in 3.59.32 min. Vanwege het feit dat ik de meeste atleten in mijn serie niet kende wilde ik het niet laten aankomen op een sprint en gewoon zeker zijn van een finaleplaats. De finale van de 1500m was op zondag. Van te voren hoopte ik op een snelle race, zodat ik mijn persoonlijk record zou kunnen benaderen of zelfs kunnen verbeteren. Omdat het echter alleen om de plaats gaat bij een kampioenschap is de race meestal niet snel in het begin. Zo ook nu, de eerste 1000m gingen in een zogenaamd boemeltempo. Daarna werd er versneld. Vanuit het midden van het veld kwam ik met de laatste ronde te gaan als vierde door, de drie atleten voor me waren de favorieten voor de medailles, jongens met beste tijden van onder de 3.45 min. op de 1500m en onder 1.50 min. op de 800m (tegen mijzelf 3.50.04 min om 1.52.62 min.). Ik versnelde en probeerde aan te klampen bij de nummer drie... Hij versnelde ook en het gat tussen mij en de koplopers werd groter. Ondanks een sterk eindschot passeerde ik als vierde de finish, het maximale en 'best of the rest'. Mijn tijd was 3.56.41 min., Paul Hamblyn uit Auckland won de titel in 3.51.84 min. Hamblyn liep onlangs een mijl onder de 4 minuten (hetgeen een bijzondere prestatie is binnen de atletiek). Kort na de 1500m finale liep ik met het team van Canterbury een 4x400m, hartstikke gaaf, maar met vier middenafstandsatleten tegen allemaal sprinters op een 400m is nogal een zware dobber. Team Canterbury kwam als vijfde van de zes over de streep.Al met al was het een erg geslaagd weekend. Komende week maak ik een uitstapje naar de westkust van het Zuideiland (gletsjers, bergen enzo) met de twee Nederlandse triatleten (Jan en Andries) met wie ik in Christchurch woon, de Duitsers zijn weer naar Duitsland. Wellicht zaterdag aanstaande een 10000m op de baan, ik vrees voor duizeligheid... en niet alleen vanwege de 25 rondjes!
Erik Niemeijer (12:41)

 3 opmerkingen

dinsdag, maart 08, 2005

Eerste weken in Christchurch

Sinds drie weken woon ik nu in Christchurch, op het Zuideiland. Samen met een viertal triatleten uit Nederland en Duitsland woon ik in een huis aan de rand van de stad, nabij bos, strand, duinen, heuvels en een prima sportcentrum (QE II Center) met atletiekbaan, zwembad en krachthonk.
In het weekend van 18-20 februari heb ik meegedaan aan de Canterbury Championships, dit waren de atletiek kampioenschappen van de provincie Canterbury. Het ging aardig, al miste ik de vereiste scherpte en absolute vorm voor een toprace. Uiteindelijk werd ik op de 800m tweede en op de 1500m derde. De dinsdag erna liep ik wederom een 800m. Dit was een bijzondere ervaring. Een paar dagen van te voren kwam ik via e-mail te weten dat er op die dinsdag om 19.30u een 800m georganiseerd zou worden door de ‘Kiwi Milers Club’. Er zou een tempomaker zijn en wellicht een aantal atleten… Als ik zin had om mee te doen dan moest ik zorgen dat ik op het genoemde tijdstip in het QE II Center was. Lekker vaag. Maar het was een geweldige race, op de atleten, officials en een paar belangstellenden na was het stadion leeg, toch was alles aanwezig voor een goede race. Acht van de 12 atleten liep een persoonlijk record, de overige vier liepen hun beste seizoenstijd. Bij die vier hoorde ik, ik bleef iets meer dan een seconde van mijn PR en liep 1.53.86 min., daar was ik erg tevreden mee aangezien ik nog maar weinig snelheidstrainingen had gedaan, bovendien was het een prachtige race, iedereen vond het ontzettend gaaf. Vervolgens heb ik ruim twee weken veel getraind, als voorbereiding op de Nieuw Zeelandse Kampioenschappen Baanatletiek die aankomend weekend (11-13 maart) in Wanganui op het Noordeiland gehouden worden. Tijdens de kampioenschappen mag ik voor Canterbury uitkomen op de 1500m. Het team van Canterbury bestaat uit zo’n 70 atleten, van hinkstapspringen tot 5000m lopers. Naast de bedoeling om uiteraard een goed resultaat neer te zetten tijdens de wedstrijden lijkt het me ook erg leuk om weer een aantal (voor mij nieuwe) atleten te ontmoeten.
Vanzelfsprekend is het niet alleen triathlon of atletiek waar het om draait in ons huis. Zo nu en dan maken we wat ‘toeristische’ uitstapjes (musea, havenstadje, planksurfen, centrum van Christchurch, golfballetjes wegslaan) met onze Ford Telstar TX5, een soort voorloper van de Ford Mondeo. Voor vrij weinig geld kun je hier een auto kopen en de benzine is niet al te prijzig, daarom is het wel erg handig om er eentje te hebben met zijn allen. Ook hebben we laatst een voetbalwedstrijd uit de hoogste divisie van Nieuw Zeeland gezien. Christchurch tegen Wellington. Erg leuk om te zien, maar… het is wel een ander niveau dan in Nederland! Natuurlijk was dat te verwachten en bovendien zijn de spelers (grotendeels) amateurs. Het afgelopen weekend hebben we echter een sport gezien waar de Kiwi’s in uitblinken: rugby. Het nationale team van Nieuw Zeeland, The All Blacks, behoort al jaren tot de wereldtop en zijn tevens beroemd om hun traditionele oorlogsdans die zij voorafgaand aan de wedstrijd opvoeren, de haka (afkomstig uit de Maori-cultuur). De wedstrijd die we gezien hebben was eentje uit de Super12 competitie, waarin clubs uit Nieuw Zeeland, Australie en Zuid-Afrika tegen elkaar uitkomen. Het was een waar spektakel, een show vooraf en vervolgens hard tegen hard. Het team van Canterbury, de Crusaders, won met overmacht van de Chiefs uit Hamilton (NZ). Kortom: een mooie avond!
Erik Niemeijer (10:43)

 0 opmerkingen

woensdag, februari 16, 2005

Wedstrijden in NZ (take two)

Vorige week heb ik een drietal wedstrijden gelopen op het Noordeiland. Na een verblijf van twee weken in Auckland ben ik met drie atleten via Taupo (toeristisch stadje bij het grootste meer van NZ en de Huka Falls) naar Hastings gereden. Daar was het NZ kampioenschap 3000m. Het zou mijn eerste wedstrijd in NZ worden, en uiteraard ook de eerste baanwedstrijd. Daarna zou ik nog een race in Hamilton en Wellington lopen. De trainingen gingen de afgelopen periode aardig goed, maar nog niet echt constant...
De wedstrijden gingen uiteindelijk nogal wisselend...
Eerst de resultaten:
5 feb. Hastings, 3000m, 15e plaats Erik Niemeijer , 8.41.56 min. (dit viel flink tegen, ik liep deze wedstrijd meer als een wegwedstrijd, het ging erg slecht en ik zat totaal niet in de wedstrijd, ik had verwacht om toch zeker in de buurt van 8.30 te lopen (mijn PR is 8.21.85). na afloop van de wedstrijd was ik totaal niet moe en had ik geen verzuurde benen, dat is dus absoluut niet de bedoeing. teleurstellend resultaat.
9 feb. Hamilton, NZ Grand Prix Porrit Classic, 1500m, 7e plaats Erik Niemeijer, 3.52.62 min. Dit was erg goed, ik had me erg gericht op deze wedstrijd omdat de eerste zo slecht ging. Prima race gelopen, keurige tijd voor deze tijd van het jaar, mijn trainer was er erg verbaasd over en ik zelf ook wel een klein beetje. Alleen in de derde ronde had ik wat verval, maar het slot was prima. Tevreden!
12 feb. Wellington, NZ Grand Prix Capital Classic, 1609m (mijl), 6e plaats Erik Niemeijer, 4.17.64 min. (PR) aardige race voor mij, er stond alleen erg veel wind, daar is wellington ook bekend om. Met nog een ronde gedaan wist ik naar de vierde plaats te lopen, en ik dacht zelfs dat de derde plaats haalbaar was, maar op het moment dat ik een aanval plaatste blies ik mezelf op en had ik het ontzettend zwaar de laatste bocht tegen de wind in, in de laatste 50m werd ik nog ingehaald door twee atleten waardoor ik uiteindelijk 6e werd. Ik had verwacht iets sneller te kunnen lopen van te voren, desondanks toch redelijk tevreden.
In deze week ben ik met een drietal atleten uit christchurch over het noordeiland gereist in een snelle Fiat Uno! The Mighty Red Fiat Running Squad conquers Te Ika a Maui... Erg mooi, en ook veel van het land gezien. Zoals Napier (mooie kustplaats, veel art-deco gebouwen, mooie bars), Taupo, Rotorua (veel stoombaden en geisers, kuuroord...), de Kiwi country bij Te Puke, Tauranga (mooie badplaats), stukje van de Coromandel Peninsula, de Desert Road (bijzonder, van het ene op andere moment rijd je door een kaal gebied) en Wellington (mooie stad, groot museum en leuke cafeetjes). Het NZ landschap is nogal wisselend en bijzonder, gewoon een beetje rondrijden is dus niet vervelend. Al was de Uno nogal volgepakt en moest het raam continu open omdat de kachel vast stond op maximaal. Gelukkig was het erg lekker weer.
Gedurende de week logeerden we bij andere atleten in Auckland en Wellington en verbleven we in motels in Hastings en Hamilton. Prima geregeld en erg leuk. De mensen zijn erg vriendelijk hier. Op zondag ben ik naar Christchurch gevlogen, daar ben ik nu. Ik woon nu met vier triatleten (twee nederlanders en twee duitsers) en een nieuw zeelandse zwemster in een huis in Chch. De omstandigheden zien er goed uit. Bos, parken, strand en heuvels zijn heel dichtbij en een groot trainingscomplex dat vanwege de Commonwealth Games 1974 is gebouwd is op 5 minuten met de auto... dat ziet er dus goed uit. Trainen, eten, slapen, eten, trainen, eten, relaxen-lezen-tv kijken, slapen. Aanstaand weekend loop ik zowel de 800m en de 1500m bij de Canterbury Championships (Canterbury is de provincie hier). Ik ben benieuwd wat het zal brengen. Daarna ga ik een week of drie met name trainen als voorbereiding op de NZ kampioenschappen van 10-12 maart in Wanganui.
Erik Niemeijer (02:13)

 5 opmerkingen

maandag, februari 14, 2005

De eerste wedstrijden in NZ


Erik Niemeijer (11:14)

 3 opmerkingen


Warning: include(/home/httpd/vhosts/erikniemeijer.nl/httpdocs/includes/menu.php): failed to open stream: No such file or directory in /home/erikniemeijer/public_html/blog/index.php on line 150

Warning: include(): Failed opening '/home/httpd/vhosts/erikniemeijer.nl/httpdocs/includes/menu.php' for inclusion (include_path='.:/usr/lib/php:/usr/local/lib/php') in /home/erikniemeijer/public_html/blog/index.php on line 150

Archief

01/01/2005 - 02/01/2005
02/01/2005 - 03/01/2005
03/01/2005 - 04/01/2005
04/01/2005 - 05/01/2005
05/01/2005 - 06/01/2005
07/01/2005 - 08/01/2005

This page is powered by Blogger. Isn't yours?


Warning: include(/home/httpd/vhosts/erikniemeijer.nl/httpdocs/includes/footer.php): failed to open stream: No such file or directory in /home/erikniemeijer/public_html/blog/index.php on line 176

Warning: include(): Failed opening '/home/httpd/vhosts/erikniemeijer.nl/httpdocs/includes/footer.php' for inclusion (include_path='.:/usr/lib/php:/usr/local/lib/php') in /home/erikniemeijer/public_html/blog/index.php on line 176